Libanon is weer open for business. Zodra het vechten even ophoudt, zitten de restaurants vol en wordt op het strand weer gefeest. Zoals op het topstrand van Libanon: Eddé Sands, net buiten de historische badplaats Byblos. Honderden gasten dansen op in bikini of zwembroek in de enorme beach bar en op watervallen waaruit enorme dampwolken opstijgen. Ondertussen gaat de ene na de andere fles champagne open. Veel flessen gaan na een wild schudden spuitend over de menigte, het liefst op de topjes van de meisjes. Terwijl enkele tientallen kilometers verderop, in havenstad Tripoli, nog dagelijks doden vallen in gevechten tussen aanhangers van de pro-westerse coalitie en pro-Syrische Hezbollah beweging. ‘ Dit is onze manier van verzet tegen Hezbollah,’ aldus de flamoyante eigenaar Roger Eddé in de Volkskrant.
Maar niet alleen de hedonistisch medemens, ook muziekliefhebbers kunnen weer terecht in Libanon. Zo traden begin juli Vaya Con Dios en Patty Smith op tijdens het Byblos festival. Een mooie manier voor Smith om haar nieuwste live cd Coral Sea onder de aandacht te brengen.
Onze correspondente in Beirut is Katia Jarjoura. Klik hier voor haar profiel en filmpjes.
Feiten en cijfers van Libanon
Aantal inwoners: bijna vier miljoen Libanezen.
Hoofdstad: Beiroet.
Onafhankelijk: sinds november 1943, van Frankrijk.
Staatsvorm: republiek.
Talen: Arabisch (officieel) Frans, Engels, Armeens.
Oppervlakte: 10.400 vierkante kilometer (een vierde van Nederland).
Armoedegrens : 28% onder de armoedegrens (1 tot 2 dollar per dag).
Religie: moslims (60%), christenen (40%).
Gemiddelde leeftijd : 73,4 jaar. Een man wordt gemiddeld 71 jaar, een Libanese vrouw 76 jaar.
HIV/AIDS: officieel zijn zo’n 3000 Libanezen besmet met HIV/AIDS.
Internetgebruikers: circa 1 miljoen Libanezen is geregeld online.
Typisch Libanon
De strijders van Hezbollah zijn weer verdwenen uit Rue Hamra in Beiroet, de traditionele ontmoetingsplaats van alle sekten. De terrasjes zijn dit voorjaar vol, meisjes in strakke broeken wandelen voorbij en juweliers hebben hun etalages gevuld. Rue Hamra staat bekend om haar tolerantie. In het soms onzichtbaar verdeelde Beiroet met wijken waar bijna exclusief christenen, sunnieten of shi’ieten wonen, is Rue Hamra een van de weinige centra waar afkomst of geloof minder belangrijk is. De straat ligt ingeklemd tussen de twee belangrijkste universiteiten van de Libanese hoofdstad, de Amerikaanse Universiteit Beiroet (AUB) en de Libanese Amerikaanse Universiteit (LAU).
Maar trouwe Hamra fans zien met lede ogen aan hoe niet politiek geweld maar projectontwikkelaars de ziel van Rue Hamra om zeep helpen. Ieder dag komt kunstschilder Gheyrat al Zain even naar café Paris voor koffie en discussie. Op het terras van het tientallen jaren oude etablissement, schuin tegenover de Amerikaanse Starbucks, roken mannen en vrouwen en slaan ze zichzelf op de knieën van het lachen. Volgens haar nemen projectontwikkelaars en winkelketens beetje bij beetje de straat over. Het een na de andere café of modieuze kledingszaak wordt opgekocht en verbouwd. Al Zain: `De kosmopolitische sfeer wordt steeds meer aangevreten door de commerciële.’ (NRC)
Patat met kogels
Buns and Guns is een feilloos recept voor een journalistieke hinderlaag: gegarandeerd schrijft de hele wereld erover en krijg je gratis reclame. Deze broodjeszaak met een militair terroristisch thema is gevestigd in een zuidelijke buitenwijk van Beiroet waar Hezbollah veel steun geniet. Er staan zandzakken voor de deur en de broodjes zijn genoemd naar de populairste wapens in de regio, verpakt in camouflage motief. Trek in een Kornet- of een Kalasjnikov-burger? Of liever een kip camouflage salade? Dan ben je bij Buns and Guns – waar de obers een legeruniform dragen - aan het juiste adres.
‘We zijn pas twee weken op en er staan al 600 vermeldingen op internet‘, zegt kok Rabih Chebbani met een ondeugende blik in zijn ogen. Het is volgens hem de eerste militaire snackbar ter wereld. Zijn zakenpartner en het brein achter de zaak, Youssef Ibrahim, zegt dat hij nog geen cent heeft uitgegeven aan reclame maar dat het storm loopt in de zaak. Er zit nauwelijks ideologie achter het thema, grijnst hij, het is puur marketing.
Interview met Osama bin Laden
De New York Times noemt hem waarschijnlijk de meest beroemde buitenlandse correspondent in Groot-Brittannië. Robert Fisk (1946) heeft meer dan dertig jaar ervaring met buitenlandreportages, maar beroemd werd hij vooral door zijn verslagen van de Libanese Burgeroorlog (1975-1990). Hij is in ieder geval de meest gedecoreerde correspondent ter wereld, hij ontving vele prijzen waaronder de British Press Awards’ International Journalist of the Year award. Fisk spreekt goed Arabisch en is een van de weinige westerse journalisten die Osama bin Laden heeft geïnterviewd. Hij sprak Bin Laden maar liefst drie keer in de periode 1994 en 1997.
Lees hier het profiel van Fisk op Journalisted, een website die burgers informeert over het werk van journalisten.
Links
34 Libanese kranten laat Kidon zien.
De Daily Star staat bekend als Engelstalige kwaliteitskrant van deze regio.
Bloggers uit en over Libanon op Global Voices, over bijvoorbeeld het 5 uur durende verrassing beozek van Condoleezza Rice in juni aan Beirut.
Net als veel andere blogs is Tears for Lebanon (Tranen voor Libanon) in 2006 begonnen, tijdens de oorlog met Israël. Op deze blog proberen de makers behalve het dagelijkse nieuws over Libanon ook de lopende onderzoeken naar de oorlogsmisdaden begaan door Israël tegen Libanon te brengen. De informatie voor deze blog komt uit verschillende bronnen, zoals websites, nieuws kranten, en andere web-logs.
