Elke week zetten we een nieuwe, bijzondere of
verrassende correspondent van Metropolis in de schijnwerpers. Deze week:
Josh uit de Verenigde Staten.
Hij maakte al veel mooie reportages voor ons programma. Zo volgde hij gangster pubers in Amerika en vond hij de ultieme imitatie van Michael Jackson in Los Angeles. Hier zie je een collage van al zijn reportages, waarvan een groot gedeelte voor Metropolis is gemaakt.
Naam: Kel O’Neill
Locatie: New York, Verenigde Staten
De bijdragen uit New York worden mede samengesteld door Eline Jongsma.
Welke Metropolis-bijdrage vind je goed?
Ik vind zowel Stef’s “Op lijkenjacht met Calulo” en Huang’s “De Hooters-meisjes van Beijing.” De film over Calulo is één scheut adrenaline, en het Hooters-verhaal is een goede reportage en tegelijk een ontspannen satire op de Amerikaanse cultuur.
Wat voor beeld wil je weergeven van je land?
Iedereen ter wereld denkt al dat hij een expert op het gebied van de Amerikaanse cultuur is, en daar kan ik weinig aan doen. Ik begrijp waarom mensen elders denken dat ze zoveel van mijn land weten: de V.S. is zolang ik leef al bezig met zich met de wereld te bemoeien, en onze belangrijkste exportproducten (Cola-Cola, Hollywoodfilms en illegale oorlogen) zijn van een steeds slechter wordende kwaliteit. Als Eline en ik een doel hebben met onze Metropolis-reportages, dan is het om mensen er aan te herinneren dat er ook nog altijd echte MENSEN in ons land wonen.
Wie van je landgenoten zou de wereld echt moeten kennen?
Jullie kennen onze politici en beroemdheden al, dus ik zou suggereren om juist mensen te ontmoeten die niet in de aandacht staan.
Wat doe je over tien jaar?
Hopelijk dezelfde dingen als nu, maar op een wat grotere schaal.
Wat is je favoriete televisieshow in jouw land? Waar gaat het over en waarom is het zo goed?
Ik zeg “The Wire”. David Simon wilde een televisienovelle maken over
de teloorgang van de Amerikaanse stad en slaagde hier nog beter in dan
verwacht.
Eline zegt “Generation Kill”, ook van David Simon, omdat het, in haar woorden, “te gek” is.
We zijn ook allebei erg dol op “First Person” van Errol Morris.
Welke eigenschap van je land zou je willen exporteren naar andere landen?
Onze fan-tas-tische gezondheidszorg. In tegenstelling tot Europa, hebben wij geen ‘death panels’. Keuze en competitie, baby!
Welke eigenschappen van je land zou je liever kwijt zijn?
Het lobbysysteem hier is waanzinnig. Als het bedrijfsleven de mogelijkheid niet zou hebben om op legale wijze politici om te kopen, zouden dingen misschien echt kunnen veranderen.
Hoe is het om correspondent voor Metropolis te zijn? Minstens zo interessant als de verhalen die zij maken, zijn de plekken waar ze wonen. Van Sana’a tot New York en van Beijing tot Ouagadougou, in deze serie portretten vertellen onze correspondenten over hun stad, krijgen we een kijkje in hun huis en op hun werkplek. Het eerste portret: ontmoet Kel in New York.
Get the Flash Player to see this player.
In het kader van een experiment met de Creative Commons-licentie, biedt de VPRO gratis vier documentaires gemaakt voor de themaweek ‘Eeuw van de Stad’ aan. Een daarvan is de documentaire van Metropolis: Nieuw in de Stad.
Klik hier om deze documentaire te downloaden.
Of klik hier om de andere documentaires, onder meer van de hand van Gouden Kalf-winnares Marije Meerman, te downloaden.
Dus hoe is het nu eigenlijk met Andala, onze nieuwkomer uit Lusaka?
Andala maakt het goed volgens Cleopatra, onze correspondente in Zambia die hem volgde voor de Nieuwkomers-uitzending. Hoewel hij zijn baantje in de bouw kwijt is omdat het gebouw af is, verdient hij naar eigen zeggen beter als timmerman omdat hij dat vak steeds beter beheerst. Bovendien kan hij bij zijn collega’s niet meer stuk, die zien hem sinds de opnames van Metropolis als een echte televisiester.
Andala´s vrouw is blij met haar nieuwe leven in de stad en Andala is geld aan het sparen zodat zij dingen kan gaan verkopen op de markt. Wel vindt ze het nogal lawaaiig in de stad en is ze niet gewend om zulke bemoeizuchtige buren te hebben: als ze kookt vragen ze wat er op het vuur staat, en ze merken het meteen als ze een nieuwe jurk heeft. Daarom wil ze zo snel mogelijk iets vinden om buiten het huis te gaan doen.
Wat betreft zijn oude vriendinnetje Harriet: hoewel hij niet meer veel aan haar denkt, voelt Andala zich bezwaard om met zijn vrouw naar dezelfde plekken te gaan als waar hij met haar kwam. Hij weet niet of ze het daar wel leuk vindt en bovendien is hij bang dat ze boos wordt omdat hij daar vroeger met zijn vriendinnetjes heenging.
Alles lijkt dus op rolletjes te lopen voor Andala. Toch hoopt hij nog steeds uiteindelijk nog te gaan studeren: hij wil graag hogerop komen in het timmerbedrijf, en als hij ooit zijn eigen timmerwerkplaats wil beginnen zal hij ook moeten studeren, vindt hij.
Onze correspondenten in Colombia hebben in het geval van Maria helaas niet veel goeds te melden. Het is na de opnamen voor Metropolis alleen maar slechter gegaan met haar. Correspondenten Alejandro en Leo zochten de dag na onze uitzending contact met haar, en troffen haar in erbarmelijke omstandigheden.
Maria werkt al twee maanden niet meer als prostituee; zelfs dat leverde haar te weinig op om haar kinderen te onderhouden en de huur te betalen. Ze moest weg uit het huis waar ze met haar twee kinderen woonde en leeft nu in een van de slechtste buurten van Bogota, waar misdaad welig tiert en drugsgebruikers het straatbeeld bepalen. Daar woont ze in de kelder van het ‘Oude Rode Kruis’, een voormalig opvanghuis in het centrum. Verlaten door de hulporganisaties is het nu een toevluchtsoord voor Maria en de vele andere ontheemden die er opeengepakt slapen in kleine ruimten.
In augustus heeft de politie geprobeerd dit terrein te ontruimen, onder meer om de vele kinderen op het terrein onder toezicht te stellen van de Colombiaanse kinderbescherming. De ontheemden probeerden hun kinderen te verbergen en hebben zichzelf met stenen en knuppels verzet tegen de autoriteiten. Alejandro beschrijft Maria als in shock, en zeer bezorgd om haar kinderen en wat ze allemaal hebben moeten meemaken op hun jonge leeftijd. Om aan eten te komen gaat Maria met haar kinderen iedere dag naar de markt om te bedelen.
Op dit moment ziet Maria de toekomst somber in, maar ze blijft hopen dat ze op een dag weer een eigen huisje zal hebben voor haar en haar twee kinderen.
Onze jongste nieuwkomer Dong Bing verlaat zijn geboortedorp in de provincie Henan als het bedrijf waar hij voor werkt door de economische crisis zijn deuren moet sluiten.
Gelokt door televisiebeelden waarin luxe en weelde de boventoon voeren, is hij vastberaden het te gaan maken in Shanghai. De ietwat naïeve Dong Bing heeft hoge verwachtingen en denkt dat de kansen voor het oprapen zullen liggen in deze snelgroeiende metropool.
Lukt het Dong Bing zijn hoofd boven water te houden, of verdrinkt hij in deze megastad? Zijn uithoudingsvermogen wordt in elk geval flink op de proef gesteld.
Dong Bing is gevolgd door correspondent Sunny en regisseur Bas Roeterink. Klik hierom Sunny’s profiel en filmpjes te bekijken.
Shanghai
Deze Chinese havenstad telt inmiddels meer wolkenkrabbers dan New York en bovendien meer dan het dubbele aantal inwoners: zo’n achttien miljoen. Gedeeltes van de stad die twintig jaar geleden nog landbouwgrond waren, zijn nu volgebouwd met de modernste architectuur.
Het is logisch dat zo’n snelgroeiende stad met grote haven, veel werk- en gelukzoekers uit het hele land trekt. De veelal laagopgeleide arbeidsmigranten verkopen afval op straat of werken aan de grote, glimmende gebouwen die het nieuwe gezicht van de stad vormen.
Voor jonge, opgeleide nieuwkomers als Dong Bing ligt het anders. Zij zoeken een baan in de horeca, elektronicawinkels, de makelaardij of verzekeringswereld. Helaas voor deze nieuwkomers liggen deze bedrijfstakken door de economische recessie compleet op hun gat. Velen van hen trekken uiteindelijk dan ook weer ontmoedigd en teleurgesteld terug naar het platteland.
“If you can make it there, you can make it anywhere,” zong Frank Sinatra al. Deze belofte van succes trekt dagelijks mensen uit de hele wereld naar deze metropool. Zo ook nieuwkomer Nick uit Californië.
Sinds het behalen van zijn diploma op de toneelschool, probeert Nick het echte leven te ontwijken. De paniek slaat toe bij het aanbreken van zijn dertigste verjaardag. Hij weet: het is nu of nooit en vertrekt naar New York. Nick is vastbesloten zijn droom, doorbreken op de planken van Broadway, waar te maken.
Ondanks zijn charme en brede repertoire - hij citeert moeiteloos passages van Shakespeare, Moliere en Marlow - zitten de meeste dingen hem tegen. Hij heeft geen huis, geen geld, weinig connecties en geen agent. Kortom: het begin van een klassiek verhaal dat moeiteloos in een Broadway stuk zou passen.
Gaat Nick het maken in deze bruisende wereldstad of zal hij berooid en een illusie armer eindigen?
Nick is gevolgd door correspondenten Kel O’Neill en Eline Jongsma. Klik hier voor hun profiel en filmpjes.
New York
Is op Broadway de hectiek van New York het meest voelbaar, het bruisende karakter van de stad reikt tot ver buiten Manhattan. In New York leven op dit moment meer dan acht miljoen mensen van 150 verschillende nationaliteiten. Het is een van de meest kosmopolitische steden ter wereld, al spant Amsterdam de kroon met 177 verschillende nationaliteiten.
Omdat in de stad ook talloze illegale immigranten wonen, wordt weleens gezegd dat statistieken over New York berekenen even onmogelijk is als water vast spijkeren op een muur. Door de vastgelopen economie is het voor nieuwkomers lastig om een baan te vinden. Kon een beginnend acteur voorheen altijd wel aan een baantje in de horeca komen, tegenwoordig is het zelfs daar moeilijk om aan de bak te komen.
De onuitputtelijke bron van kansen die New York haar magische aantrekkingskracht geeft, lijkt langzaam op te drogen door de economische recessie.
De 28-jarige schooluitvaller Andala verruilt het Zambiaanse platteland voor hoofdstad Lusaka om geld te verdienen om zijn opleiding te kunnen afmaken. Zijn verwachtingen van de grote stad zijn hoog: hier heb je alles, in zijn eigen dorp niets.
Andala is gewend aan een primitieve levensstijl zonder elektriciteit en andere gemakken. Omdat hij ervaring heeft in de bouw, verwacht hij snel een baan te vinden als metselaar of timmerman. Maar hij is nooit eerder in de grote stad geweest en weet dus niet goed waar te beginnen.
Als het vinden van een slaapplek tussen alle andere nieuwkomers op het station al zo moeilijk is, hoe zal de rest van Andala’s zoektocht hem dan vergaan?
Andala is gevolgd door correspondent Cleopatra. Klik hier om haar profiel en filmpjes te bekijken.
Lusaka
Afrika is momenteel het snelst verstedelijkende continent ter wereld. Lusaka is een van de snelst groeiende steden van dit continent. Volgens de laatste tellingen wonen er 1,2 miljoen mensen, maar dat aantal neemt snel toe nu er dagelijks zo’n honderd mensen naar de stad trekken.
Omdat het contrast tussen dorpen en steden meestal groot is, krijgen nieuwkomers als Andala vaak te maken met een cultuurshock zodra ze voet in de grote stad zetten. Daarnaast is het vinden van werk, voedsel en een woning hier lastig. Het aanbod aan betaalbare huizen is laag en ook dwalen er veel oplichters rond op de woningmarkt. Slapen op het station is dus heel normaal voor nieuwkomers in deze stad.
Een beter leven: voor bijna alle nieuwkomers is dat het motief voor hun verhuizing naar de grote stad. Voor alleenstaande moeder Maria is vertrekken uit haar dorp de enige optie. Het is er simpelweg te gevaarlijk voor haar en haar twee jonge kinderen.
Het dorp ligt in de beruchte provincie Urabá, dat al jaren het strijdtoneel is van het leger, guerrilla’s en paramilitairen. De 29-jarige Maria is een van de naar schatting drie miljoen Colombiaanse desplazados, mensen die vanwege het geweld hun woonplaats noodgedwongen moeten verlaten, en heeft tot nu toe geen makkelijk leven. Ze is in de steek gelaten door de vader van haar kinderen en draagt de zorg voor haar kinderen nu alleen.
In Bogota hoopt ze allereerst de veiligheid van haar kinderen te kunnen waarborgen en financiële zekerheid te vinden om haar kinderen uiteindelijk een betere toekomst te kunnen bieden.
Maria is gevolgd door correspondenten Leo en Alejandro. klik hier om Leo’s profiel en filmpjes te bekijken.
Bogota
De hoofdstad van Colombia is hooggelegen in het Andes gebergte en wordt bewoond door ruim zes miljoen mensen. Bogota is berucht vanwege haar gewelddadige karakter: acht moorden per dag waren hier tien jaar geleden nog aan de orde van de dag.
Inmiddels hebben investeringen in openbare ruimte, infrastructuur, openbaar vervoer, scholen en bibliotheken daar verandering in gebracht en de stad een ander gezicht gegeven. Toch blijft het een stad vol contrasten waar dure sportwagens naast muilezels over drukke kruispunten razen en wolkenkrabbers tussen koloniale kerken uit de grond schieten.
Bogota is een van de snelst groeiende stedelijke gebieden in Zuid-Amerika. De vele displazados die net als Maria voor het geweld in hun woonplaats zijn gevlucht, zijn er zichtbaar als daklozen, bedelaars en straatverkopers. 98 Procent van hen leeft in armoede en slechts vijf procent vindt uiteindelijk vaste woonruimte.
