Dhanya Pilo, reporter in MumbaiNaam: Dhanya Pilo
Locatie: Mumbai, India
Leeftijd: 27
Welk verhaal over je land zou je de wereld willen vertellen?
India is een land dat bestaat uit meer dan 26 provincies en iedere keer dat een van ons een provinciegrens overschrijdt is het alsof we een totaal ander land binnenkomen. India heeft zoveel verschillende culturen, talen en gevoeligheden. De meeste Indiërs die gewend zijn binnen het land te reizen hebben geen enkele moeite om naar andere plaatsen te gaan en om te leren zich aan te passen aan geheel nieuwe omgevingen. Dus als we dan naar het buitenland reizen passen we ons net zo makkelijk aan, omdat we dat in ons eigen land ook al gewend zijn.
Hoe ben je een verslaggever geworden?
Het medium film trok me aan omdat het veel elemeten samen een rol laat spelen om een nieuwe invalshoek te maken. Films maken is een proces waarin ik naar het leven kan kijken, en waarmee ik wat ik zie kan delen met anderen. Ik heb het gevoel dat het filmen mij heeft uitgekozen.
Wat vind je het leukste aan je vak?
Ik kan rondreizen, mensen ondekken, mezelf in ongewone situaties terecht laten komen, het temperament van de natuur leren kennen en soms krijgt het filmmaken een eigen leven.
Waar woon je en hoe?
Ik woon in een stil maar bloeiend Oostindisch dorp, weggestopt in het hart van Mumbai, India. Ik leef in een klein studioappartement dat tevens dienst doet als mijn ontwerpstudio. Het ligt vlakbij de Bazaar, dus ik kan allerlei mensen observeren die langslopen. Ik woon alleen, maar tegelijk nooit alleen omdat ik in een interessante buurt woon vlak bij de zee, mijn vrienden wonen dichtbij en mijn wijk is het drukke centrum van India’s kunstenaars- en filmmakersgemeenschap.
Waar droomde je van als kind?
Als kind droomde ik dat we tegen de tijd dat ik volwassen was in een totaal andere, futuristische wereld zouden wonen. Met voedelsvervangende pillen, betaalbare ruimtereizen voor gewone mensen, zomervakanties op de maan, robotvrienden, modieuze ruimtepakken, enzovoort.
Wat is je hoop voor de toekomst?
Ik hoop dat de toekomst me meer kennis, nederigheid en veel meer vrienden zal brengen.
De laatste aflevering van Metropolis gaat over bijgeloof. Bijgeloof-expert Bart Lauvrijs geeft commentaar over vier van de bijdragen.
Door Elja Looijestijn
‘Bijgeloof is een rituele manier om met het ongrijpbare om te gaan,’ verklaart godsdienstwetenschapper Bart Lauvrijs. Hij schreef onlangs het lijvige naslagwerk Een wereld vol bijgeloof en kent de achtergronden van de bijdragen die de Metropolis-verslaggevers van over de hele wereld instuurden. ‘Bijgeloof ging vooraf aan geloof,’ zegt de Vlaming. ‘Maar het komt ook voort uit het jodendom, christendom en de islam. Voor mij zijn de geschriften van die wereldgodsdiensten het zuivere geloof, en al het overige bijgeloof. Maar het loopt ook door elkaar. Voor de katholieken zijn zaligen en heiligen geloof, voor de protestanten bijgeloof. Dat het geluk zou brengen om bepaalde delen van een heiligenbeeld aan te raken, is dan weer bijgeloof, binnen geloof. Maar strikt wetenschappelijk gezien is al het geloof bijgeloof.’
Bijgeloof-expert Lauvrijs verklaart vier van de verhalen in Metropolis nader. In Nicaragua neemt verslaggever Stef Biemans zijn zoon mee naar de oppas, die hem gaatbeschermen tegen ‘de hitte’. Die kunnen baby’s oplopen als er een dronkenlap of een zwangere vrouw naar ze kijkt. Zij verfrissen zich dan met de onschuldige baby. Kleine Camilo krijgt een bad en een armbandje om hem te beschermen. ‘Dit hangt samen met de angst voor het boze oog,’ weet Lauvrijs. ‘Ook in islamitische landen zie je dit veel. Als er iemand al te afgunstig naar een baby kijkt, is dat niet goed. Dan knijpt de moeder bijvoorbeeld in de billen zodat het kind gaat huilen, om de kijker op afstand te houden. Ook mensen met een handicap, dronkaards en gekken probeert men weg te houden bij kinderen, omdat ze zo kwetsbaar zijn voor het boze oog. Ze krijgen dan kaurischelpen om, teentjes knoflook aan het mutsje of andere soorten talismannen.’
Verslaggever Abdel in Frankrijk gaat op bezoek bij Jocelyn, een bouwvakker die zich bezighoudt met spirituele zaken. Hij laat hem kennismaken met zijn beschermengelen. Lauvrijs is ervan overtuigd dat deze bestaan. ‘Sommige mensen hebben zoveel geluk en komen zo vaak onder een ongeluk uit, dat het geen toeval meer kan zijn. Dat hebben studies ook uitgewezen. Engelen zijn in het algemeen boodschappers, om mensen de goede richting uit te sturen. De beschermengel is het toonbeeld dat God niet de oorzaak is van het lijden, maar meevoelt met de lijdende mens. Engelen, kabouters, feeën en elfen: allemaal zijn het boodschappers die laten zien hoe de goden willen dat mensen leven. Dan kan positief en negatief zijn; tegenover de beschermengelen staan boze geesten.’
In Macedonië zijn waarzeggers nog steeds populair, ook bij een jong publiek. Daarom zijn er in het land geen spanningen tussen moslims en christenen, zegt Sonita. Iedereen heeft hetzelfde bijgeloof. Sonita heeft visioenen in haar dromen. Ze voorspelt ook de toekomst, aan de hand van kaarten, bonen, en koffiedik. Lauvrijs: ‘De toekomst wordt ook voorspeld met theeblaadjes, handlijnen en dergelijke. Onze uitdrukking “koffiedik kijken” komt natuurlijk ook van dit gebruik. Je komt bijgeloof overal tegen. Het klinken van glazen bij het proosten en de hand voor de mond bij het gapen hebben bijvoorbeeld ook een achtergrond uit het bijgeloof.’
Bijgeloof is levensgevaarlijk in Zambia. Mensen geloven daar dat ze genezen van aids als ze seks hebben met een maagd. Chris Mulenga heeft aids en gaat daarom trouwen met de achttienjarige Chansa Chilufaya. De dokter heeft hem verteld dat hij dan beter zal worden. Chansa vindt het moeilijk om een man te vinden, en heeft liever een man met aids dan geen man. ‘Een maagd staat in veel culturen voor zuiverheid en reinheid,’ zegt Lauvrijs. ‘Net als de kleur wit, vandaar het gebruik om in het wit te trouwen. Het voorbeeld uit Zimbabwe is natuurlijk een tragische vorm van bijgeloof. Het kan positief en negatief zijn. Sporters die kracht putten uit hun rituelen halen iets positiefs uit bijgeloof, dit is een hele nare kant ervan.’
India is de geboorteplaats van grote religies zoals het hindoeïsme, boeddhisme en het sikhisme. Taal, religie en het kastensysteem vormen een belangrijke basis voor het bepalen van iemands positie in de maatschappij. Maar ook door de diverse klimaatzones is India een land van scherpe tegenstellingen, met grote verschillen tussen arm en rijk en tussen ouderwets en modern.
Onze correspondenten in India zijn Dhanya Pilo uit Mumbai en Neeraj Bhasin uit New Delhi. Klik op een naam voor de profielpagina en filmpjes van de betreffende correspondent.
Land en cultuur
De Indiase cultuur is een mengeling van verscheidene golven van immigraties die voornamelijk het noorden van het land hebben beïnvloed. Ondanks dat een groot deel van de bevolking arm is, beschikt het land door het beroemde Bollywood over de grootste filmindustrie ter wereld.
India heeft, na China, de meeste inwoners ter wereld. In New Delhi wonen circa 15 miljoen mensen, in Mumbai (Bombay) volgens niet officiële schattingen 13,7 miljoen inwoners. Andere miljoenensteden zijn Calcutta, Madras en Bangalore.
Meer dan 60% van de bevolking werkt in de agrarische sector. De belangrijkste gewassen zijn graansoorten als rijst en gierst. Ook bonen en pinda’s zijn belangrijk. India heeft meer koeien dan enig ander land ter wereld. De koeien worden vanwege het Hindoegeloof niet opgegeten, ze worden wel gemolken.
India in feiten en cijfers
Aantal inwoners: bijna 1,2 miljard inwoners
Hoofdstad: New Delhi
Onafhankelijk: sinds 1947, van Engeland
Staatsvorm: republiek, met president Pratibha Devisingh Patil (1934)
Talen: De belangrijkste taal is het Hindi. Het Engels is nog steeds erg populair en daarnaast heeft India nog 21 andere officiële talen.
Oppervlakte: bijna 80 keer groter dan Nederland.
Armoedegrens: 27% van de Indiers, dat is ruim driehonderd miljoen mensen, leeft onder de armoedegrens (1 tot 2 dollar per dag)
Religie: Hindoeïsme (80%), Islam (13%), Christendom (2%), Sikhisme (2%)
Gemiddelde levensverwachting : man 66 jaar, vrouw 71 jaar
Typisch Indiaas
Meisjes zijn bijna op
Vele mannen in India zijn al jaren op zoek naar een vrouw. Er is een groot gebrek aan vrouwen. Oorzaak: meisjes worden in India massaal geaborteerd. Volgens het Britse medische blad The Lancet zijn de afgelopen twintig jaar ongeveer tien miljoen vrouwelijke foetussen geaborteerd. De apparatuur om de sekse van de foetus te achterhalen is overal verkrijgbaar. Veel ouders willen liever zonen, omdat ze voor meisjes bruidschatten moeten betalen. Bovendien zorgt een man traditioneel voor de inkomsten. Deze praktijk beperkt zich niet tot een bepaalde kaste of klasse, het fenomeen is wijdverbreid.
Het gebrek aan bruiden leidt tot nieuwe trends: mannen zoeken hun bruiden buiten hun eigen district, koppelen is business geworden en…. meisjes baby’s groeien in populariteit.
Bombay werd Mumbai
Bombay wordt al sinds 1995 Mumbai genoemd. India heeft deze wijziging ingevoerd omdat Bombay de Britse verbastering zou zijn van het Portugese Bom Bahia (goede baai). De Indiërs willen met deze naamsverandering afstand nemen van het koloniale verleden. Toch realiseren veel Nederlanders pas sinds de bomaanslagen op treinen in juli 2006 dat Bombay eigenlijk Mumbai heet.
De grootste consumentenmarkt ter wereld
Nergens ter wereld stijgen de lonen zo snel als in India, dit jaar met gemiddeld 15,2 procent. Daarbij consumeert de de sterk opkomende middenklasse er lustig op los. Mobiele telefoons, motorfietsen, koelkasten, dvd spelers vliegen over de toonbank. En vooral rond callcenters in de grote steden verrijzen nieuwe cafés, fastfood restaurants en winkelcentra. De Indiaas-Amerikaanse schrijfster Mira Kamdar raakt in haar eind vorig jaar uitgekomen boek Planet India niet uitgepraat over de plotseling ontstane massale koopkracht: “Combineer de Indiase neiging om geld te besteden met het feit dat jongeren zo’n groot deel van de bevolking uitmaken, en aan alle voorwaarden is voldaan om van India de allergrootste consumentenmarkt te maken die de wereld ooit heeft gezien.”
India neemt het over
Eind maart meldde Ford Motor Company dat Land Rover en Jaguar – Britse iconen in de internationale autowereld - aan de Tata Group zijn verkocht. Tata betaalt zo’n twee miljard voor beide luxe automerken. De Tata Group is een Indiase multinational, waarvan het hoofdkwartier in Mumbai is gevestigd. Tata is het grootste bedrijf van India: zowel in termen van omzet als van aantal werknemers. Het heeft belangen in staal, auto’s, automatisering, verzekeringen, energie, thee en hotels. De Tata Groep werkt in meer dan 85 landen, verspreid over zes continenten.
Het is de zoveelste overname van de Tata Group in Europa en de VS. Eind januari heeft Tata’s chemiedochter Tata Chemicals voor 1 miljard dollar (680 miljoen euro) de Amerikaanse sodafabrikant General Chemical overgenomen. General Chemical produceert soda (natriumcarbonaat) voor de voedings- en glasindustrie. Tata kocht eerder het Brits-Nederlandse staalconcern Corus en de Britse theefabrikant Tetley.
Meer weten?
.jpg)
