Sunny, onze vrouw in Shanghai
Naam: Jin “Sunny” Cui
Locatie: Shanghai, China
Leeftijd: 26
Sunny presenteert de items vanuit Shanghai, de regisseur is Bas Roeterink.
Wat voor verhalen zou jij de wereld willen vertellen over Shanghai?
Er gebeuren hier zoveel dingen. Je kunt je niet voorstellen hoeveel Louis Vuitton tasjes je hier ziet terwijl 95% van de inwoners hier nog niet meer verdient dan 400 euro per maand. (Ik maak natuurlijk een grapje want de meeste tasjes zijn nep!) Alle buitenlandse media hebben hun mond vol van China’s economische boom, maar er is in Shanghai nog vreselijk veel armoede. En dan heb ik het nog niet over de rest van dit land… Maar het gaat natuurlijk wel beter dan een paar jaar geleden. De wereld verandert hier snel, je kunt bijvoorbeeld nu eenvoudig een gaybar vinden, er zijn zelfs sexwinkels en er zijn lang niet zoveel vooroordelen dan eerst wat in China echt nauwelijks denkbaar is.
Ieder meisje is hier druk bezig met afvallen, niet eens om slank te worden maar echt broodmager is de norm. En dan is er nog de discussie over de te hoge prijzen voor levensonderhoud, er is veel te doen over naaktfoto’s van lokale sterren in allerlei vieze blaadjes, en er woedt een flinke discussie over de éénkind politiek in China. Allemaal interessante verhalen. Ik vind het geweldig om dat soort verhalen over het nieuwe China aan de wereld te kunnen vertellen.
Waar droomde je van als kind?
Toen ik klein was wilde ik dokter worden. Maar helaas viel het echte leven tegen want ik was heel slecht in scheikunde.
Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?
Ik hoop dat ik echt iets bijzonders kan bereiken, dat veel mensen me leren kennen en natuurlijk dat ik geld ga verdienen. Ondertussen hoop ik dat al mijn familieleden gezond blijven want dat is het allerbelangrijkste. Mijn vader is vorig jaar overleden aan kanker. Ik hoop dat al mijn dierbaren zo lang als mogelijk gezond blijven.
Hoe werd je reporter voor Metropolis?
Ik hoorde dat er try-outs waren voor een correspondent. Ik dacht dat ik wel aardig zou kunnen presenteren en het leek me een mooie uitdaging, dus ik heb gebeld (naar Bas Roeteink, de regisseur in Shanghai, red.) voor details. We deden een test voor de camera, we gingen op straat staan en ik moest volslagen vreemden een paar vragen stellen zonder script. Ik vond dat erg leuk om te doen dus ik was blij dat Bas me koos.
Wat wat vind je er leuk aan?
Het mooiste aan dit programma is dat het een mooie reden is om met mensen te gaan praten. Zo kan ik veel interessante mensen ontmoeten en mooie verhalen horen. Ik was ooit redacteur bij een lokale krant die vooral veel aandacht besteedde aan de historie en cultuur van Shanghai en het is mooi om die nu op straat tegen te komen.
Waar leef je en hoe ziet je omgeving eruit?
Ik woon in Shanghai met mijn man en mijn moeder. Mijn vader is 3 maanden geleden overleden. Zowel mijn man als ik werken iedere dag, we hebben veel verantwoordelijkheid gekregen sinds we vorig jaar zijn getrouwd. We hebben het dus erg druk tijdens de week, zoals eigenlijk alle jonge mensen hier.
Beschrijf eens hoe je werkt voor Metropolis?
Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe relaxed wij (regisseur Bas en ik) te werk gaan tijdens het draaien. Er is geen stress en we maken veel grappen. Maar tijdens het draaien zijn we heel professioneel en geconcentreerd. We bereiden het draaien altijd goed voor en ik let er ook goed op of mijn kleding een beetje past bij de situatie. We hebben altijd een boel apparatuur bij ons, maar eigenlijk snap ik alleen de microfoon en de camera. Bas doet de rest.
China is het land van de grote getallen. Dat geldt ook voor hoger opgeleiden. De honderden universiteiten van het land scheidden in 2007 zo’n zestigduizend jongeren af met een doctorsbul, ruim een kwart meer dan het jaar ervoor. Ter vergelijking: de VS leveren er jaarlijks 50.000. Dus momenteel is China de grootste leverancier van gepromoveerde academici.
