Homo’s heb je overal ter wereld, maar de manier waarop er met homoseksualiteit wordt omgegaan verschilt sterk van land tot land. De correspondenten berichten deze week over hoe het is om homo te zijn in landen als China, Oeganda en Mexico. Op een paar uitzonderingen na blijkt het buiten de westerse wereld nog altijd een groot probleem om voor je homoseksuele geaardheid uit te komen.
Een van die uitzonderingen is China. Heel voorzichtig ontstaat daar de laatste jaren in de grootste steden een homoscene. Correspondente Mia bericht vanuit de hipste gay club van Beijing: Destination. In Afrika verloopt de acceptatie van homo’s daarentegen zeer moeizaam. In Oeganda is de homofobie op een hoogtepunt door de anti-homocampagne van dominee Ssempa. Hij vergelijkt homoseksualiteit met milieuvervuiling, tot grote vreugde van zijn uitgelaten publiek. Een paar honderd kilometer verderop bewijst de Zambiaanse twintiger Kizito dat je ondanks het sterk aanwezige anti-homo sentiment toch voor je geaardheid uit kan komen en een redelijk normaal bestaan kunt leiden als homo.
Het meest verrassende verhaal komt deze week uit New York. Daar volgde correspondent Kel twee mannen die zich wendden tot Love in Action, een Christelijke organisatie die mensen “geneest” van hun homoseksuele voorkeuren middels een uitgekiend brainwash-programma.
Voor de huidige generatie reizigers staat Nicaragua synoniem aan prachtige stranden, klimtochten op vulkanen en slaperig, ontspannen koloniale stadjes. Dat is een ander soort betrokkenheid met Nicaragua dan van veel (linkse) jongeren dertig jaar geleden. Zij wilden met woord maar ook met daad `de strijd van het Nicaraguaanse volk’ ondersteunen. Een stroom Nederlanders toog in de jaren tachtig naar Nicaragua, als teamlid van een bouwbrigade of om te werken in projecten voor fietsenwerkplaatsen en kinderopvang.
