Elke week zetten we een nieuwe, bijzondere of
verrassende correspondent van Metropolis in de schijnwerpers. Deze week:
Josh uit de Verenigde Staten.
Hij maakte al veel mooie reportages voor ons programma. Zo volgde hij gangster pubers in Amerika en vond hij de ultieme imitatie van Michael Jackson in Los Angeles. Hier zie je een collage van al zijn reportages, waarvan een groot gedeelte voor Metropolis is gemaakt.
Naam: Kel O’Neill
Locatie: New York, Verenigde Staten
De bijdragen uit New York worden mede samengesteld door Eline Jongsma.
Welke Metropolis-bijdrage vind je goed?
Ik vind zowel Stef’s “Op lijkenjacht met Calulo” en Huang’s “De Hooters-meisjes van Beijing.” De film over Calulo is één scheut adrenaline, en het Hooters-verhaal is een goede reportage en tegelijk een ontspannen satire op de Amerikaanse cultuur.
Wat voor beeld wil je weergeven van je land?
Iedereen ter wereld denkt al dat hij een expert op het gebied van de Amerikaanse cultuur is, en daar kan ik weinig aan doen. Ik begrijp waarom mensen elders denken dat ze zoveel van mijn land weten: de V.S. is zolang ik leef al bezig met zich met de wereld te bemoeien, en onze belangrijkste exportproducten (Cola-Cola, Hollywoodfilms en illegale oorlogen) zijn van een steeds slechter wordende kwaliteit. Als Eline en ik een doel hebben met onze Metropolis-reportages, dan is het om mensen er aan te herinneren dat er ook nog altijd echte MENSEN in ons land wonen.
Wie van je landgenoten zou de wereld echt moeten kennen?
Jullie kennen onze politici en beroemdheden al, dus ik zou suggereren om juist mensen te ontmoeten die niet in de aandacht staan.
Wat doe je over tien jaar?
Hopelijk dezelfde dingen als nu, maar op een wat grotere schaal.
Wat is je favoriete televisieshow in jouw land? Waar gaat het over en waarom is het zo goed?
Ik zeg “The Wire”. David Simon wilde een televisienovelle maken over
de teloorgang van de Amerikaanse stad en slaagde hier nog beter in dan
verwacht.
Eline zegt “Generation Kill”, ook van David Simon, omdat het, in haar woorden, “te gek” is.
We zijn ook allebei erg dol op “First Person” van Errol Morris.
Welke eigenschap van je land zou je willen exporteren naar andere landen?
Onze fan-tas-tische gezondheidszorg. In tegenstelling tot Europa, hebben wij geen ‘death panels’. Keuze en competitie, baby!
Welke eigenschappen van je land zou je liever kwijt zijn?
Het lobbysysteem hier is waanzinnig. Als het bedrijfsleven de mogelijkheid niet zou hebben om op legale wijze politici om te kopen, zouden dingen misschien echt kunnen veranderen.
Hoe is het om correspondent voor Metropolis te zijn? Minstens zo interessant als de verhalen die zij maken, zijn de plekken waar ze wonen. Van Sana’a tot New York en van Beijing tot Ouagadougou, in deze serie portretten vertellen onze correspondenten over hun stad, krijgen we een kijkje in hun huis en op hun werkplek. Het eerste portret: ontmoet Kel in New York.
Get the Flash Player to see this player.
Homo’s heb je overal ter wereld, maar de manier waarop er met homoseksualiteit wordt omgegaan verschilt sterk van land tot land. De correspondenten berichten deze week over hoe het is om homo te zijn in landen als China, Oeganda en Mexico. Op een paar uitzonderingen na blijkt het buiten de westerse wereld nog altijd een groot probleem om voor je homoseksuele geaardheid uit te komen.
Een van die uitzonderingen is China. Heel voorzichtig ontstaat daar de laatste jaren in de grootste steden een homoscene. Correspondente Mia bericht vanuit de hipste gay club van Beijing: Destination. In Afrika verloopt de acceptatie van homo’s daarentegen zeer moeizaam. In Oeganda is de homofobie op een hoogtepunt door de anti-homocampagne van dominee Ssempa. Hij vergelijkt homoseksualiteit met milieuvervuiling, tot grote vreugde van zijn uitgelaten publiek. Een paar honderd kilometer verderop bewijst de Zambiaanse twintiger Kizito dat je ondanks het sterk aanwezige anti-homo sentiment toch voor je geaardheid uit kan komen en een redelijk normaal bestaan kunt leiden als homo.
Het meest verrassende verhaal komt deze week uit New York. Daar volgde correspondent Kel twee mannen die zich wendden tot Love in Action, een Christelijke organisatie die mensen “geneest” van hun homoseksuele voorkeuren middels een uitgekiend brainwash-programma.
